AGBU Vatche & Tamar Manoukian High School

Skip to main content
Main Menu Toggle
Armenian Drama, March 28, 29, 8:00 PM

«Հացին Երգը» Մեր Սեղանի Վրայ

Փետրուար 15, 2019, Ուրբաթ կէսօրին, 10րդ դասարանի աշակերտներս «գիւղական» տոհմիկ սեղանի շուրջ նստած՝ վայելեցինք տաք հացը եւ անոր ընկերակցող այն բոլոր ուտելիքները, զորս բնութիւնը շնորհեր է մեզի- կանանչեղէններ, ձիթապտուղ, հայկական ծիրանէ շինուած անուշ եւ ոչխարի կաթէ շինուած պանիր: Սեղանէն պակաս չէին նաեւ թարխունի հիւթն ու հայկական հանքային ջուրը՝ «Ջերմուկ»ը:
 
Անիկա աւանդական ջերմ սեղան մըն էր, որ Պարոն Նորայր Տատուրեանը երեք տարիէ սկսած է բանալ 10րդ դասարանցիներուս համար, երբ վերջացնենք Դանիէլ Վարուժանի «Հացին երգը» ժողովածուի սերտողութիւնը: Դասարանի մէջ սորվեր էինք, թէ բանաստեղծը, 1913-14 թուականներուն սկսեր էր հացի համար հողագործին կատարած աշխատանքի իւրաքանչիւր փուլը եւ անոր թափած քրտինքը փառաբանող քերթուածներ գրել: Կարդացեր էինք սքանչելի բանաստեղծութիւններ. «Մշակները», «Անդաստան», «Բարտիները», «Ցորեանի Ծովեր», ելն.: Սակայն, Վարուժանը ժամանակ չէր ունեցած գրելու վերջին երկու տեսարանները. հացը թխել եւ ընտանեկան սեղանի վրայ զայն վայելել, քանզի ան աքսորուեցաւ եւ սպաննուեցաւ: Հացի այս արարողութեամբ, մենք մեր չափերով ամբողջացուցինք Վարուժանի կիսաւարտ գործը ու կատարեցինք անոր փափաքը:
 
Այդ օր բոլորս սեղան նստեցանք աղօթքով... «Ճաշակեսցուք խաղաղութեամբ...» եւ անկէ ելանք երգով... «Բարձրացնենք բաժակները հերոսների կենացը, երկար լինի մեր այս կեանքը անուշ մնայ մեր հացը»: Սեղանաճառը խօսեցաւ մեր ուսուցիչը՝ Պարոն Տատուրեանը: Ան բոլորիս բացատրեց հացի եւ սեղանի խորհուրդը ու մաղթեց, որ հացը մեր սեղաններէն պակաս չըլլայ: Այս խօսքերէն ետք, թարխունի բաժակները բարձրացուցինք մշակներու պատուին: Աւարտին բոլորս արտասանեցինք «Անդաստան»-ի վերջին երկտողը.
 
Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝
Սիրերգութի՜ւն թող ըլլայ։