AGBU Vatche & Tamar Manoukian High School

Skip to main content
Main Menu Toggle
Athletics Tryouts, July 29 - August 15

«Հացին Երգը» Մեր Սեղանի Վրայ

Փետրուար 15, 2019, Ուրբաթ կէսօրին, 10րդ դասարանի աշակերտներս «գիւղական» տոհմիկ սեղանի շուրջ նստած՝ վայելեցինք տաք հացը եւ անոր ընկերակցող այն բոլոր ուտելիքները, զորս բնութիւնը շնորհեր է մեզի- կանանչեղէններ, ձիթապտուղ, հայկական ծիրանէ շինուած անուշ եւ ոչխարի կաթէ շինուած պանիր: Սեղանէն պակաս չէին նաեւ թարխունի հիւթն ու հայկական հանքային ջուրը՝ «Ջերմուկ»ը:
 
Անիկա աւանդական ջերմ սեղան մըն էր, որ Պարոն Նորայր Տատուրեանը երեք տարիէ սկսած է բանալ 10րդ դասարանցիներուս համար, երբ վերջացնենք Դանիէլ Վարուժանի «Հացին երգը» ժողովածուի սերտողութիւնը: Դասարանի մէջ սորվեր էինք, թէ բանաստեղծը, 1913-14 թուականներուն սկսեր էր հացի համար հողագործին կատարած աշխատանքի իւրաքանչիւր փուլը եւ անոր թափած քրտինքը փառաբանող քերթուածներ գրել: Կարդացեր էինք սքանչելի բանաստեղծութիւններ. «Մշակները», «Անդաստան», «Բարտիները», «Ցորեանի Ծովեր», ելն.: Սակայն, Վարուժանը ժամանակ չէր ունեցած գրելու վերջին երկու տեսարանները. հացը թխել եւ ընտանեկան սեղանի վրայ զայն վայելել, քանզի ան աքսորուեցաւ եւ սպաննուեցաւ: Հացի այս արարողութեամբ, մենք մեր չափերով ամբողջացուցինք Վարուժանի կիսաւարտ գործը ու կատարեցինք անոր փափաքը:
 
Այդ օր բոլորս սեղան նստեցանք աղօթքով... «Ճաշակեսցուք խաղաղութեամբ...» եւ անկէ ելանք երգով... «Բարձրացնենք բաժակները հերոսների կենացը, երկար լինի մեր այս կեանքը անուշ մնայ մեր հացը»: Սեղանաճառը խօսեցաւ մեր ուսուցիչը՝ Պարոն Տատուրեանը: Ան բոլորիս բացատրեց հացի եւ սեղանի խորհուրդը ու մաղթեց, որ հացը մեր սեղաններէն պակաս չըլլայ: Այս խօսքերէն ետք, թարխունի բաժակները բարձրացուցինք մշակներու պատուին: Աւարտին բոլորս արտասանեցինք «Անդաստան»-ի վերջին երկտողը.
 
Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝
Սիրերգութի՜ւն թող ըլլայ։