AGBU Vatche & Tamar Manoukian High School

Skip to main content
Main Menu Toggle
Վերջին Զանգ - Last Bell, Wednesday, May 29

Ես Ալ Կ'ուզեմ Արարատ Բարձրանալ

Հիւր լեռնագնացները, մօտ անցեալին Արարատ մագլցած են եւ լեռնագնացութեան բազմամեայ փորձառութիւն ունին: Անոնք մեզի հետ անցուցին ներշնչող եւ դաստիարակիչ ժամ մը:
 
Հանդիպումը սկսաւ հիւրերու խանդավառ դիմաւորումով: Եռագոյններ ծածանելով ընդունեցինք զանոնք ու երգեցինք Հայաստանի օրհներգը: Պարոն Նորայր Տատուրեանը, որ հիւրերը հրաւիրած էր, նախ խօսեցաւ Արարատ լերան եւ զայն առաջին անգամ նուաճած արշաւախումբի անդամ Խաչատուր Աբովեանի մասին: Մեր դասընկերուհիներէն Սուզան Ղազարեանն ու Շողիկ Գասպարեանը ներկայացուցին հիւրերը: Անոնք խօսեցան օրուայ ծրագրի մասին եւ տուին գեղեցիկ պատգամ մը. «Արարատը, սիրելի դասընկերներ, փոխաբերութիւն է: Ան կեանքի բարձր եւ պայծառ նպատակ է: Ամէն մարդ ունի իր Արարատը- բժիշկ ըլլալ, ճարտարապետ ըլլալ, կամ՝ ուսուցիչ ըլլալ, այսինքն հասնիլ կեանքի իմաստալից նպատակի գագաթին»: Ապա հիացումով դիտեցինք «ՀԼԸ»ի արկածախնդիր անդամներու Արարատ մագլցելու վաւերագրական եւ ներշնչող շարժանկարը: Նաեւ փորձեցինք անոնց օժանդակ սարքերը, ինչպէս՝ ձիւնի վրայ քալելու համար գործածուող մեխաւոր կօշիկը: Ապա մեր հիւրերը խօսեցան իրենց փորձառութիւններու մասին ու պատասխանեցին մեր հարցումներուն: Հարցումները բազմատեսակ էին- գործնականէն (թէ, քանի՞ օր կը տեւէ բարձրանալը եւ ի՞նչ կ՛ուտեն լեռնագնացները), մինչեւ իմաստասիրական («Գագաթ հասնողը ի՞նչ կը զգայ»):
 
Մեր հիւրերը պատրաստած էին անակնկալ մը: Անոնք մեզի նուիրեցին Արարատի գագաթէն բերուած հրաբխային ժայռի բեկոր մը: Իսկ Պարոն Տատուրեանը անոնց նուիրեց նետի ձեւ ունցող փայտէ ցուցանակ մը, որուն վրայ փորագրուած է Արարատը եւ հետեւեալ գրութիւնը. «Հայաստան 7201 մղոն» Վերջաւորութեան բոլորս միաբերան ըսինք. «Ես ալ կ՛ուզեմ Արարատ բարձրանալ»: